Είναι γεγονός ότι όλοι έχουμε μια προσωπική ιστορία, που λίγοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται ουσιαστικά για μια φυλακή. Αν όμως κάποια στιγμή αποφασίζαμε να διαγράψουμε από τη συνείδησή μας ό,τι υπάρχει ριζωμένο μέσα μας, ώστε να αρχίσουμε να ζούμε τη ζωή μας από την αρχή, σαν να μη μας συνδέει τίποτα με το πριν, δεν θα έμοιαζε σαν να ξαναγεννιόμαστε χωρίς τα δεσμά που μας κρατάνε δέσμιους με το παρελθόν;
Πολλοί θα σκεφτούν ότι αυτό είναι αδύνατο. Αφού έχουμε μνήμη, πως θα μπορούσαμε να υποκριθούμε ότι δεν είμαστε γέννημα θρέμμα όσων έχουμε ζήσει τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αφού είμαστε προϊόν του παρελθόντος μας, συνεχίζουμε να ζούμε τη ροή των γεγονότων που πέρασαν και να χορεύουμε στον ρυθμό που άλλοι μας παίζουν.
Όποιος μπορεί να μάθει πως να διαγράφει την προσωπική του ιστορία, θα καταφέρει να ελευθερωθεί και από την κληρονομιά των βαρών που κουβαλάει.
«Μια μέρα, ανακάλυψα ότι δεν χρειαζόμουν προσωπική ιστορία. Έτσι, σαν να ήταν νερό, την έχυσα» είπε στον Carlos Castaneda ο δάσκαλός του ο Δον Χουάν.
Το πιο δύσκολο είναι να μπορέσουμε να αποφύγουμε τον έλεγχο που ασκούν οι γύρω μας, όλοι εκείνοι που γνωρίζοντας τα περασμένα, μας θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι τους και δεν μας επιτρέπουν να ξεφύγουμε από όλα εκείνα που θα θέλαμε να ξεγράψουμε. Από αυτούς που περιμένουν από εμάς να είμαστε αυτό που υπήρξαμε πάντοτε και που αν δεν ζούμε έτσι όπως εκείνοι περιμένουν, απογοητεύονται. Τότε γεμίζουμε ενοχές επειδή απογοητεύουμε εκείνους, που έχουμε ζήσει μαζί τους τα προηγούμενα χρόνια. Μια λύση θα ήταν – αν και όχι πάντα εφικτή – να κρατήσουμε κοντά μας μόνο εκείνους που έχουν τη διάθεση να μας ακολουθήσουν στο νέο μονοπάτι που θέλουμε να χαράξουμε και ακόμα καλύτερα αν μπορούν να μας βοηθήσουν σε αυτήν την προσπάθεια.
Οι περισσότεροι φωτισμένοι άνθρωποι που έχω διαβάσει για τη ζωή τους, κατάφεραν να γίνουν αυτό για το οποίο τους θαυμάζουμε, όταν έσβησαν το παρελθόν τους. Έγιναν ελεύθεροι επειδή δεν ήταν υποχρεωμένοι να συνεχίσουν να ζουν με τον τρόπο που ζούσαν πριν. Μπόρεσαν να ξεκινήσουν μια πορεία με αλλαγμένους κανόνες. Αναγνωρίζοντας βέβαια ότι όλοι οι άνθρωποι και τα γεγονότα, που πέρασαν από τη ζωή τους, υπήρξαν η πραγματικότητά τους. Συγχρόνως όμως έχουν δεχθεί ότι το εκάστοτε παρόν είναι μια νέα, ξεχωριστή πραγματικότητα η οποία αρχίζει τώρα.
Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε απεριόριστη δύναμη μέσα μας. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι όταν μένουμε προσκολλημένοι στα δεσμά μας, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τα κάνουμε πιο σφιχτά.
Διαγράφοντας το παρελθόν, απαλλασσόμαστε από όλες τις πεποιθήσεις που μας δένουν με τις ανεπάρκειες και τα μειονεκτήματά μας. Αδειάζουμε το ντουλάπι που φυλούσαμε τις πολυφορεμένες εμμονές μας. Γινόμαστε ένα λευκό, άγραφο χαρτί.
Είναι δύσκολη αυτή η απόφαση. Αρχίζει με το όχι. Τελειώνει με το τώρα. Δεν χρειάζονται ενοχές για τη διαγραφή της προσωπικής μας ιστορίας. Υπάρχει πολλή αγάπη και σεβασμός για όλα όσα μάθαμε μέχρι σήμερα, τώρα όμως ανοίγουν όλες οι πιθανότητες. Δεν υπάρχουν περιορισμοί, δεν υπάρχουν όρια.
Η ζωή μας ξαναρχίζει, μια αιωνιότητα καινούρια ανοίγεται μπροστά μας.
Κι όταν αναρωτηθούμε «ποιος είμαι;» μπορούμε να δώσουμε όποια απάντηση θέλουμε χωρίς περιορισμούς.
