Είναι γεγονός ότι όλοι έχουμε μια προσωπική ιστορία, που λίγοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται ουσιαστικά για μια φυλακή. Αν όμως κάποια στιγμή αποφασίζαμε να διαγράψουμε από τη συ­νείδησή μας ό,τι υπάρχει ριζωμένο μέσα μας, ώστε να αρχίσουμε να ζούμε τη ζωή μας από την αρχή, σαν να μη μας συνδέει τίποτα με το πριν, δεν θα έμοιαζε σαν να ξαναγεννιόμαστε χωρίς τα δεσμά που μας κρατάνε δέσμιους με το παρελθόν;

Πολλοί θα σκεφτούν ότι αυτό είναι αδύνατο. Αφού έχουμε μνήμη, πως θα μπορούσαμε να υποκριθούμε ότι δεν είμαστε γέννημα θρέμμα όσων έχουμε ζήσει τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αφού είμαστε προϊόν του παρελθόντος μας, συνεχίζουμε να ζούμε τη ροή των γεγονότων που πέρασαν και να χορεύουμε στον ρυθμό που άλλοι μας παίζουν.

Όποιος μπορεί να μάθει πως να διαγράφει την προσω­πική του ιστορία, θα καταφέρει να ελευθερωθεί και από την κληρονομιά των βαρών που κουβαλάει.

«Μια μέρα, ανακάλυψα ότι δεν χρειαζόμουν προσωπική ι­στορία. Έτσι, σαν να ήταν νερό, την έχυσα» είπε στον Carlos Castaneda ο δάσκαλός του ο Δον Χουάν.

Το πιο δύσκολο είναι να μπορέσουμε να αποφύγουμε τον έλεγχο που ασκούν οι γύρω μας, όλοι εκείνοι που γνωρίζοντας τα περασμένα, μας θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι τους και δεν μας επιτρέπουν να ξεφύγουμε από όλα εκείνα που θα θέλαμε να ξεγράψουμε. Από αυτούς που περιμένουν από εμάς να είμαστε αυτό που υ­πήρξαμε πάντοτε και που αν δεν ζούμε έ­τσι όπως εκείνοι περιμένουν, απογοητεύονται. Τότε γεμίζουμε ενοχές ε­πειδή απογοητεύουμε εκείνους, που έχουμε ζήσει μαζί τους τα προηγούμενα χρόνια. Μια λύση θα ήταν – αν και όχι πάντα εφικτή – να κρατήσουμε κοντά μας μόνο εκείνους που έχουν τη διάθεση να μας ακολουθήσουν στο νέο μονοπάτι που θέλουμε να χαράξουμε και ακόμα καλύτερα αν μπορούν να μας βοηθήσουν σε αυτήν την προσπάθεια.

Οι περισσότεροι φωτισμένοι άνθρω­ποι που έχω διαβάσει για τη ζωή τους, κατάφεραν να γίνουν αυτό για το οποίο τους θαυμάζουμε, όταν έσβησαν το παρελθόν τους. Έγιναν ελεύθεροι επειδή δεν ήταν υποχρεωμένοι να συνεχίσουν να ζουν με τον τρόπο που ζούσαν πριν. Μπόρεσαν να ξεκινήσουν μια πορεία με αλλαγμένους κανόνες. Αναγνωρίζοντας βέβαια ότι όλοι οι άνθρωποι και τα γεγονότα, που πέρασαν από τη ζωή τους, υπήρξαν η πραγματι­κότητά τους. Συγχρόνως όμως έχουν δεχθεί ότι το εκάστοτε παρόν είναι μια νέα, ξεχωριστή πραγματικότητα η οποία αρχίζει τώρα.

Εκείνο που χρεια­ζόμαστε είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε απεριόριστη δύναμη μέσα μας. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι όταν μένουμε προσκολλημένοι στα δεσμά μας, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τα κάνουμε πιο σφιχτά.

Διαγράφοντας το παρελθόν, απαλλασσόμαστε από όλες τις πεποιθήσεις που μας δένουν με τις ανεπάρκειες και τα μειονεκτήματά μας. Αδειάζουμε το ντουλάπι που φυλούσαμε τις πολυφορεμένες εμμονές μας. Γινόμαστε ένα λευκό, άγραφο χαρτί.

Είναι δύσκολη αυτή η απόφαση. Αρχίζει με το όχι. Τελειώνει με το τώρα. Δεν χρειάζονται ενοχές για τη δια­γραφή της προσωπικής μας ιστορίας. Υπάρχει πολλή αγάπη και σεβασμός για όλα όσα μάθαμε μέχρι σήμερα, τώρα όμως ανοίγουν όλες οι πιθανότητες. Δεν υπάρχουν περιορισμοί, δεν υπάρ­χουν όρια.

Η ζωή μας ξαναρχίζει, μια αιωνιότητα καινούρια ανοίγεται μπροστά μας.

Κι όταν αναρωτηθούμε «ποιος είμαι;» μπορούμε να δώσουμε όποια απάντηση θέλουμε χωρίς περιορισμούς.

Πότε μπορεί να θεωρηθεί μια ζωή επιτυχημένη;

Και πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να κρίνουμε αν άξιζε η ζωή που ζήσαμε ;

“Μια επιτυχημένη ζωή είναι ένα εφηβικό όνειρο που πραγματοποιείται σε ώριμη ηλικία”, έλεγε ο Βινύ.

Να συμφωνήσουμε με τον Bruckner ότι επιτυχημένη είναι η ζωή που έχει να επιδείξει πλούτο, που επιβάλλεται με το προφανές της πλήρωσής της και την οποία, όσο ταπεινή και να είναι, δεν θα την αλλάζαμε με καμμία άλλη;

Ή με τους αρχαίους προγόνους μας, που θεωρούσαν επιτυχημένη μια ζωή σωφροσύνης, αφιερωμένη στην άσκηση της σκέψης και που τελικά θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν υπόδειγμα για τους άλλους;

Μπορούμε να πούμε για κάποιους, ότι ήταν περιττό να ζήσουν σ’αυτό τον κόσμο, επειδή δεν είχαν κάτι να προσφέρουν, ή όλοι έχουν κάτι να προσφέρουν;

Τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι ακόμα κι αυτοί που είναι φανερό ότι έβλαψαν την ανθρωπότητα, έπρεπε να ζήσουν, κάτι προσέφεραν, ήταν απαραίτητοι για την ισσοροπία του όλου συστήματος, μέσα στο οποίο κινούμαστε.

Τελικά ποιός θα κρίνει – και με ποιά κριτήρια – αν κάποιου η ζωή προσέφερε στο σύνολο;

Πολλοί θα σκεφτούν “και για ποιό λόγο να μπούμε σ’αυτή τη διαδικασία;”

Ακόμα κι αν ξεφύγουμε από το γενικό προβληματισμό, έστω και μόνο γιατί στους περισσότερους από μας θα έχει τύχει να αναρωτηθούμε για κάποιον κοντινό μας, που θεωρούμε ότι έφυγε γρήγορα, αν πρόλαβε να δώσει αυτά που είχε και αυτά που μπορούσε.

Και που καταλήγουμε;